Alma viaxeira

Canon de Pachelbel

2009-10-04T20:29:00.001+02:00

Hai tempo que escoitei este video no Youtube, e a verdade é que me deixou coa pel de galiña... como toca a guitarra!!!

De compras

2009-10-04T14:33:00.003+02:00

Ola de novo!! aquí vos deixo unhas fotiños miñas do outro día, que fun de compras, e pintei un pouco o parvo probando gorros nas tendas. Jejeje... qué, cal me queda mellor?? Deixo a preghunta no aire, a ver se ten resposta...

Paseando por Sevilla II

2009-10-04T13:48:00.001+02:00

Boas, aquí vos deixo outras fotiños miñas, paseando por Sevilla, na Velá de Triana e do concurso de sevillanas que fan tódolos anos na Velá.

Biquiños pra todos.

Paseando por Sevilla

2009-08-30T22:19:00.002+02:00

¡Ola de novo a todos!!!

¡Canto tempo sen actualizar!!! É que dábame unha pereza... aparte da falta de tempo, claro, pero xa estou aquí. Pero vexo que todos estades igual de vagos, porque hai moito que a maioría non actualizades, eh??

Cortei o pelo, como podedes observar, inda que xa hai tempo diso, xa o teño que volver cortar, jejejeje...

Aquí vos deixo un par de fotiños miñas, paseando por Sevilla, para que non vos olvidedes da miña cara, :P Eu non me olvido da vosa.

Un biquiño pra todos.

Corazón de pataca.

2009-05-17T19:31:00.010+02:00

O outro día (bueno, xa sabedes que sempre se di "o outro día" inda que xa pasase bastante tempo...), íamos facer a comida e abrín unha bolsa de patacas para fritir unhas poucas.

No medio de todas as patacas comúns, estaba ela: unha pataca contorneada, cunha fermosa forma. Era un corazón.

Agora entendo por qué ó corazón lle chaman pataca.

Pensei que o seu destino debía ser outro que acabar no prato servíndome de alimento. Así que salveina e púxena adornando a cociña.

Pero foi pasando o tempo, e empezouse a enrrugar, xa no

n era tan fermosa e corría o perigo de apodrecer. Entón, antes de que se puxese peor, decidín facer con ela o mesmo que coas demáis: comela.

Parece que o seu destino era ese, e non puiden cambialo inda que o tentei. ¿Pasará sempre o mesmo? ¿Teremos un destino fixado que non podemos modificar, ou ímolo cambiando ó longo do tempo coas nosas decisións?

Ahí vos deixo iso para que reflexionedes, e xa me contaredes.

Xa van 26 cumpleanos.

2009-05-02T22:24:00.008+02:00

Inda que pareza mentira, xa son 26 primaveiras as que levo vividas... cómo pasa o tempo, ¿verdade?

Como é tradición, soplei as veliñas, postas nunha tarta xelada de whisky :P, mmm... ¡¡qué rica!!

Cantoume o Cumpreanos feliz, e tamén tiven o meu regaliño, jijiji... como son tan boíña... regaláronme a radio para o meu fermoso iPod nano cor naranxa.

Recibín os 26 aniños traballando, un pouco resfriada (pero tranquilos, non teño a "gripe porcina", só foi o exceso de sol na Feria de Abril), pero polo demáis non noto diferencia cos 25, inda que me gustaba esa cifra...

O que sí noto é que estes anos voan... ¡¡Hai que aproveitalos!!! E como din en Fama: "VIVE LA VIDA" (unha pequena friquillada) :P

¡Ata pronto!

A miña vida en Sevilla.

2009-03-26T12:33:00.003+01:00

¡¡Hola a todos!!

¿Como vos vai por esas maravillosas terras galegas? A min vaime moi ben por estas outras terras maravillosas do Sur.

Sevilla ten un delicioso olor ó azahar dos naranxos que salpican a cidade e a incienso, polos preparativos para a inminente chegada da Semana Santa, moi importante aquí como xa sabedes.

Aquí todo me vai ben. Estou traballando, inda que non sexa do meu por agora (neste momento as cousas están moi mal, como xa sabedes, pero non deixo de buscar), e tamén estou estudiando para especializarme no meu.

Persoalmente todo de maravilla.

Gústame moito Sevilla, e pouco a pouco estou facendo novas amistades aquí.

Evidentemente, voto de menos a miña terriña, os amighiños, a familia, a miña cadeliña, a praia... pero antes de que me de conta, xa estou por ahí de visita disfrutando de todos vos e da miña terra.

Espero que todos estedes ben por ahí e que vos vaia ben.

Biquiños para todos.

P.D. A foto é do ano pasado, pero é que estou igual (ata o pelo está do mesmo tamaño :P)

Carnavales de Cádiz 2009.

2009-02-24T20:53:00.007+01:00

Hai xa un par de anos, aficioneime ós Carnavais de Cai (como din eles, ou Cádiz como dicimos nós).

Non sei se sabedes que fan un concurso moi importante de agrupacións carnavaleiras no Teatro Gran Falla, no cal as categorías son: coros, comparsas, chirigotas e cuartetos.

Pois ben, dende que vin o concurso por primeira vez, "namoreime" dunha chirigota.

Encantoume o seu estilo, a sua forma de cantar e as ocurrencias das súas letras, escritas polo chamado "El canijo de Carmona" (Fiona no vídeo do enlace).

O ano pasado gañaron o primeiro premio coa chirigota "Juán Palomez: yo me lo guiso y tú me lo comes", da que tiven a oportunidade de disfrutar en directo.

Este ano estou indignada.

Quedaron no segundo posto coa chirigota "Las muchachas del congelao". Merecían o primeiro posto, e senón xulgade vós mesmos.

No enlace móstrovos a presentación, que só é o principio dunha gran actuación.

Bueno, polo menos levaron o premio de "La Aguja de Oro" ó mellor tipo (disfraz).

Recoméndovos que vexades o vídeo, e incluso que vexades os demáis no Youtube. E xa me contaredes.

P.D. Quería poñer os vídeos aquí, pero non sei que pasa que o Youtube non me deixa copiar ben os códigos. :P

Biquiños!!

A Praza de España (Sevilla)

2009-02-22T13:40:00.009+01:00

¡¡Ola!! ¿Como vos vai a todos por aí? A min, ben.

Xa sei que hai moito que non actualizo o blog, pero non sabía qué poñer, jejeje...

Mirando fotos que tiña gardadas, atopei esta de Decembro de 2007. Estou na Praza de España, en Sevilla, (un lugar moi fermoso, por certo, ó lado do Parque de María Luísa, e onde grabaron varias escenas para o episodio II da saga La guerra de las galaxias de George Lucas: El ataque de los clones).

Nesa praza hai un azulexo de cada unha das provincias de España (de aí o seu nome). Eu estou na de Pontevedra, e como podedes ver (e incriblemente)...

¡¡¡aparece BUEU no mapa!!!

Así que aquí vos deixo esta foto como curiosidade. A ver se vos gusta, xa me contaredes.

Un biquiño para todos e ata pronto.

As cores do outono

2008-12-26T20:35:00.005+01:00

Estas son unhas cantas fotos que fixen xa hai un tempo, pero que por falta de tempo ( e por qué non dicilo, de ganas...) non puxen antes no blog.

Reflexan un pouco os cambios que experimenta a natureza no outono. Espero que vos gusten , inda que non sexan moi espectaculares, tamén por falta de tempo para sair a facer mais.
Algunhas están feitas co movil, de ahí a sua pouca calidade.

Paseo pola praia

2008-11-27T00:10:00.010+01:00

Hoxe, aproveitando a tarde soleada, e a pesar do vento e o frío que facía, decidín desafiar as inclemencias e dar un paseo pola praia de Portomaior e Agrelo coa miña cadeliña, Lúa.

Paseando pola praia e xogando con ela, atopeime algo que nunca atopara nesa praia.

O mal tempo destes días trouxo ata a praia, aparte de moitas algas e algo de basura, un exemplar de centolo dun tamaño esaxeradamente grande.
O corpo do centolo era mais grande co meu pe (uso o nº 38), e as súas pinzas debían medir uns 15 cms. A verdade é que é unha pena que un exemplar tan grande se desperdicie así, ¿non credes? (sei que sona isto un pouco sádico pero, ¡¡é un centolo!!, ¡¡imaxinádevos o que podería chegar a custar na praza!!).

A pesar da insistencia dunha amiga cando llo contei, de que o collera para comer, non creo que iso sea o mais adecuado, inda que non tiña signos de descomposición, non se sabe de qué morrería, nin canto tempo levaría morto. ¿Non cres, rapaciña?

Déixovos unha foto para que vós mesmos opinedes.

Érase unha vez un paxaro...

2008-11-16T16:25:00.002+01:00

Érase unha vez un paxaro, adornado cun par de alas perfectas e plumas relucentes e coloridas. En fin, un animal feito para voar libre e independente, para alegrar a quen o observase.

Un día, unha muller viuno e namorouse dél. Quedouse mirando o seu voo coa boca aberta de admiración, co corazón latíndolle mais a presa, cos ollos brillantes de emoción. Invitouno a voar con ela, e os dous viaxaron polo ceo en completa armonía. Ela admiraba, veneraba, adoraba ó paxaro.

Pero entón pensou: “¡Tal vez queira coñecer algunhas montañas distantes!”

E a muller tivo medo. Medo de non volver a sentir nunca mais aquilo con otro paxaro. E sentiu envexa, envexa da capacidade de voar do paxaro.

E sentiuse soa.

E pensou: “Vou poñer unha trampa. A próxima vez que o paxaro veña, non volverá a marcharse.”

O paxaro, que tamén estaba namorado, volveu ó día seguiente, caiu na trampa e foi encerrado na gaiola.

Tódolos días ela miraba ó paxaro. Alí estaba o obxeto da sua paixón, e amosáballo as súas amigas, que comentaban: “Es unha persoa que o ten todo.”

Sen embargo, empezou a producirse unha extraña transformación: como tiña ó paxaro, e xa non tiña que conquistalo, foi perdendo o interés. O paxaro, sen poder voar nin expresar o sentido de sua vida, foise consumindo, perdendo o brillo, púxose feo, e ela xa non lle prestaba atención, excepto para alimentalo y limpar a gaiola.

Un bo día, o paxaro morreu. Ela púxose moi triste, e non deixaba de pensar nél. Pero non recordaba a gaiola, recordaba só o día que o viu por primeira vez, voando contento entre as nubes.

Se profundizase en sí mesma, descubriría que aquilo que a emocionaba tanto do paxaro era a súa libertade, a enerxía das alas en movemento, non o seu corpo físico.

Sen o paxaro, a sua vida tamén perdeu sentido, e a morte veu chamar á súa porta. “¿Por qué viñeche?”, preguntoulle á morte.

“Para que poidas voar de novo con él polo ceo- respondeu a morte-. Se o deixaras partir e volver sempre, admiraríalo e amaríalo aínda mais; sen embargo, agora necesitas de mín para poder atopalo de novo.”

Unhas cantas fotos miñas...

2008-10-24T16:56:00.003+02:00

Aquí vos mostro unhas cantas fotos miñas tomadas en abril deste 2008, no parque de María Luísa.

Como podedes observar, non as fixen eu, senón o meu fotógrafo particular :P , o cal aparece comigo nunha das fotos, en Almonaster (Huelva), celebrando o aniversario.

Xa sei que o tema das fotos é aburrido, e que xa me tedes moi vista, pero é o que hai :P

Sempre en Galiza - A.R.Castelao

2008-09-21T13:38:00.003+02:00

"Disque unha tribo de alma viaxeira enfiou o roteiro do sol, e, anda, anda, chegou ao cabo do mundo, á nosa Fisterra, onde ficou varada de asombro, ante a inmensidade e o infindo.

E velahí como a alma viaxeira dunha tribo de Oriente enraizou os seus anceios de coñecemento na pedra ígnea do noso chan e formou a primeira capa da nosa nación. Disque outras tribos de alma viaxeira foron chegando, polo mesmo camiño, á nosa Fisterra, e alí vararon os seus anceios, a comtemplaren o sol mergullándose nas augas do mar: un dos maiores misterios da antigüidade, o misterio que enxendrou o “terror clásico”.

Todos seguían o roteiro do sol (o mesmo camiño que despois seguiron as civilizacións) e todos chegaban á Fisterra, e dende alí só as almas podían camiñar en procura da verdade.

Contan que a nosa Fisterra era o peirao en que se embarcaban as almas dos mortos para proseguiren o anceio dos vivos (as arelas de coñecemento obrigaban a andar, e só no cabo do mundo xurdía o inescrutábel alén). Disque a nosa Terra foi invadida por uns homes barudos que traballaban os metais e que se consideraban fillos do deus da morte, en honor do cal contaban o tempo por noites, e que esta tribo domeñou o “mar tenebroso” e chegou a Irlanda, para crear dende alí un novo imposíbel: o de retonar ás orixes.

E así o Pai Sol, que todos os días percorría a vouta do ceo, levado en triunfo polos cabalos astrais, retornaba morto todas as noites ó berce das orixes, para que se acendese cada mañá en chamas e comenzase de novo a súa carreira triunfal, a sementar a vida no mundo.

Esta é a lenda, que decote se adovía con mil pantasías poéticas; mais despois veu a historia e por ela sabemos que outros pobos diferentes chegaron á nosa Fisterra e que lle infundiron novo carácter; pero ningún invasor foi capaz de roubarlle a alma viaxeira, que xa camiñaba en direccións opostas do mesmo camiño: cara ao alén e cara ás orixes.
...

Todos os pobos que se asomaron á nosa Fisterra sentiron arelas de traspor aqueles horizontes visibles e inasequibles, e foi, xustamente, o anceio do “alén mar” o que descubriu este novo mundo, polo que agora navegan as miñas dores e as miñas esperanzas.
...
Vai para moitos anos que un artista andaluz me dixo no peirao de Vigo, vendo erguer áncoras a un trasatlántico: “Os españois botan raíces na terra, coma se fosen árbores; mais as vosas raices son elásticas, de tanta elasticidade que vos deixan dar mil voltas ao redor do mundo”. Aquel artista andaluz falou así despois de ver aos emigrantes galegos subiren as escadas do vapor con aire de turistas de terceira clase, seguros do retorno.
...
Hai unha forza que nos empurra cara ao mundo e outra que nos xungue á terra nativa, pois se os camiños nos tentan a camiñar é porque deixamos unha luz acesa sobor da casa en que fomos nados, e alí nos agarda o fin da vida. Andar, andar, andar, e no remate do traballos devolverlle á Terra o corpo que ela nos emprestou."

Conxunto Arqueolóxico de Itálica

2008-09-02T13:14:00.001+02:00

O 26 de agosto fomos de visita fotográfica ó Conxunto Arqueolóxico de ITÁLICA (Santiponce - Sevilla), que foi o primeiro asentamento permanente romano ó sur da Península, e onde naceron emperadores como Trajano e Adriano.

Este conxunto está formado polas ruinas dunha cidade romana, nas que se poden ver varios mosaicos pertencentes á Casa de Neptuno, Los Pájaros e do Planetario; as Termas e o Anfiteatro; das cales son as fotografías que vos amoso deste post, e que acompaño con algunha fotografía miña, que como vedes, estiven fotografiando cunha cámara profesional.

A experiencia foi moi boa. Non ten nada que ver coas compactas. Qué maravilla.

Espero que vos guste o sitio, a min a verdade decepcionoume un pouco, pensei que ia estar mellor, moitas das estatuas e demáis restos están no Museo Arqueolóxico de Sevilla.

O Rosal

2008-09-02T13:08:00.002+02:00

A mediados de Xuño, Ire, Sil, Dami e eu, fomos visitar O Rosal, lugar no que estivo Dami uns días antes comprando viño, e díxonos que lle gustara moito.

Demos unha volta no coche vendo os viñedos (pouco mais hai que ver alí), e subimos a un mirador para ver a paisaxe. Despois acercámonos ata A Guardia, e tomamos un xelado nunha terraza frente a unha praia, moi bonita, por certo, coa praia de Camiña (Portugal) ó outro lado do mar.

Sanamedio 2008

2008-09-02T13:03:00.001+02:00

O 17 de Maio, día das Letras Galegas, e como é xa tradición, o grupo de baile Retroouso de Cela actuou en Sanamedio (Beluso).

Uns foron comer alí, outros chegaron para a actuación, e Ali e eu, a medias. Despois de comer no Lambedeiro con Silvia e Dami, e de tomar un café tranquilamente na praia de Beluso, fomos ata Sanamedio, onde xa estaban moitos do grupo facendo festa.

Disfrutamos da actuación do grupo de baile, e despois xa nos fomos, e a verdade é que non recordo o que fixemos despois, se é que fixemos algo. :)

Monte Alba (03- 05 - 08)

2008-08-02T12:47:00.002+02:00

En maio, un día despois do meu cumpreanos, fomos as tres rapazas e a parelliña dar unha volta ata o Monte Alba (en Vigo), lugar ó que había tempo que queriamos ir, xa que Irene nos dixera que era moi bonito.

Así que despois de comer e de que a parella librase, alá fomos.

Demos unha volta polo monte, disfrutando da bonita paisaxe que dende alí se pode observar, fixemos unhas cantas fotos, e xa para rematar, tomamos algo no bar que hai alí.

Foi curto, pero proveitoso, un respiro para todos nós no medio da rutina diaria, aproveitando tamén que Ali estaba aquí uns días.

Feria de Sevilla 2008

2008-08-02T12:34:00.003+02:00

Este ano volvín a disfrutar da Feria de Sevilla, despois dun par de anos sen ir.

Fun de día e de noite, para ver o alumeado, que é moi bonito. Estiven por alí dando un paseo e facendo fotos, ceando, e cando xa era tarde, tomei un bo chocolate con churros, ou como lle chaman alí, calentitos (qué ricos estaban…).

Aproveitei esta estancia en Sevilla para ver unha fermosa exposición sobre a escritura otomana, traída dende Turquía. A exposición estaba no Alcázar de Sevilla (cómo me gusta este sitio…), así que xa que estaba alí din unha volta polo recinto, facendo algunha instantánea no Alcázar e no Patio de Banderas.

Tamén estiven nos Jardines de María Luísa, e na Plaza de España, como non, facendo fotos, igual que un día de tronada na que as nubes case asustaban do oscuras que estaban.

Faltan fotografías dos Jardines de María Luísa, que vos amosarei mais adiante, xa que agora non as teño preparadas.

Á Coruña cos meus pais, (06.04.2008)

2008-07-23T12:57:00.002+02:00

A principios de abril, fun cos meus pais de visita Á Coruña, xa que meu pai tiña ganas de ver a Torre de Hércules.

Saímos cedo da casa, e fomos tranquilamente pola estrada nacional (non tardamos moito mais que pola autopista).

Ó chegar visitamos a Torre de Hércules. Eu quedei dando un volta polos arredores mentres meus pais subían á Torre (eu xa subira o ano pasado, e pasei de subir outra vez).

A continuación fomos ver o Museo do Home, onde fixen as fotos nos espellos que deforman a imaxe. Ó sair buscamos un lugar para comer na cidade vella, e acabamos nunha tasca.

Despois de comer, visitamos o casco antigo da cidade, xunto co Axuntamento e a praza de María Pita co seu monumento, uns xardíns preto do mar, onde había monumentos en memoria de Curros Enríquez e Emilia Pardo Bazán, o porto, e miramos os famosos balcóns coruñeses.

Á tardiña volvemos para a casa, despois de pasar un bo día de paseo cos "papás", como faciamos cando eramos (eu e meu irmán) pequenos.

Qué bonito...

25º Cumpreanos de Silvia (O Porto)

2008-07-23T12:51:00.001+02:00

O 24 de marzo, con motivo do 25º cumpreanos de Silvia, fomos visitar O Porto, cidade portuguesa que non coñeciamos, e da que case marchamos sen coñecer, por motivos que creo que xa sabedes todos, pero inda así recordaréivolo.

Chegamos alí á hora de xantar, case desfalecidos coa fame, así que o primeiro que fixemos foi buscar onde comer. O problema agrabouse porque non atopabamos nada, e acabamos comendo nun Mc Donalds, moi ó meu pesar.

Logo intentamos buscar o centro da cidade, e no camiño paramos na costa para facer unhas fotos. Aí foi onde a nosa viaxe se truncou, xa que a nosa queridísima amiguiña Silvia, no axetreo de sair do coche e deixar os bolsos dentro, deixou xunto co seu bolso as chaves do coche e cerrou o maleteiro.

Só tiñamos o meu movil, as cámaras de fotos, o DNI de Dami e uns 40€ que levaba Silvia no bolsillo.

Aquí comezou a odisea de chamadas, primeiro ós pais de Dami, para probar un método que Irene lera en internet para abrir o coche a través das ondas do movil; e despois ó seguro do coche, que non nos deu solucións. A Ire déuselle por cantar e bailar, inda que a min estábame poñendo negra.

Despois disto, por fin me fixeron caso e fomos buscar un taller para que nos abrisen o coche, ou romper un cristal para poder entrar. E seguiu a odisea, xa que non nos entendían á hora de preguntar por un taller, ata que atopamos un taxista que nos axudou. Levounos a un concesionario do coche de Dami, e despois de moito insistir, uns chavales que traballaban alí accederon a axudarnos. E en 5 minutos, ¡¡¡o coche estaba aberto!!!

Entre todo este lío, xa só nos dou tempo a dar unha pequena volta polo casco antigo de O Porto e facer un par de fotos.

Xa na casa deles, celebramos o cumpreanos de Silvia, e démoslle os regalos.

Pasámolo ben, a pesar do susto.

Xoves Santo 2008

2008-07-23T12:48:00.002+02:00

O Xoves Santo, Ali, Ire e eu, saimos de mañan para pasar o día por aí. Non tiñamos rumbo fixo, e acabamos en Salvaterra do Miño (Pontevedra), que como o seu nome indica, atópase ó lado do río Miño, onde ten un parque e un paseo con carril bici pola súa ribeira.

Ó ver á xente dando voltas en bicicleta, entráronnos ganas de dar unha voltiña, e fomos alquilar unhas bicicletas (o Axuntamento déixaas gratis a cambio de rechear un impreso cos teus datos).

Comemos en Salvaterra, e despois cruzamos o río para visitar Monçao (Portugal).

Demos un paseo por Monçao, e a continuación dirixímonos a Arcos de Valdevez, pobo portugués que a Ire lle soaba de velo no Faro, e parecéralle bonito. Así que alá fomos… e a verdade é que non se equivocaba.

É un pobo que tamén se atopa ó lado dun río (parece que a cousa iba de ríos ese día J), ó lado do cal tomamos un xelado, como podedes ver nas fotos, despois de dar un paseo polo pobo e facer mais fotos.

Xa cansas, decidimos ir para a casa.

Foi un día agradable. Paseino moi ben a pesar de tanto conducir. Recoméndovos esta ruta; gustáronme moito estes sitios.

Martes e Mércores Santo do 2008

2008-07-12T13:26:00.000+02:00

O Martes Santo, Ire, Ali e eu, saímos a dar unha volta, inda que o día estaba de chuva, e case non saímos do coche.

Estivemos dando voltas no coche, en busca da Poza da Moura (en Domaio). Chegamos ata Chan da Arquiña, recorremos Domaio e arredores de cabo a rabo, fixemos unha parada no campo de golf (onde fixemos as fotos do arco da vella), e finalmente, despois de tanta volta, non atopamos a Poza, inda que Ali e eu cremos que está por un camiño polo que Ire non quiso meterse co coche.

Xa case de noite, atopamos uns muíños, e demos unha volta por alí.

Pola noite, despois da saída do traballo de Sil e Dami, fomos cear ó Gatañal, acompañados de Lore, Rubén, Cobas e a moza; e por último demos un paseíño por Cangas.

O Mércores Santo, as tres mozas acompañadas pola parella (que librou ese día), fomos de novo en busca da Poza da Moura, e efectivamente, estaba polo camiño que pensabamos. Atópase xusto pola parte de arriba do Corredor do Morrazo. Ten moi boas vistas, e é un sitio bastante bonito. Alí estivemos un rato, e despois fomos tomar algo a un bar de Domaio.

Foron dous días moi divertidos.

Verán 2007

2008-07-12T13:07:00.002+02:00

O verán do 2007 paseino tamén en Sevilla, inda que esta vez estiven traballando, e aproveitando o tempo libre para descansar e disfrutar do verán.

As primeiras fotos que vos mostro, son dun pub de Punta Umbría (Huelva) que se chamaba Bruxas, e como vedes, ten unha bruxa con escoba e todo. Pareceume curioso.

Ese verán tamén fixen unha pequena viaxe a Galicia, a principios de setembro, visitando, entre outros, Vigo, Pontevedra, Cambados, O Grove e o seu Acuarium, Carballiño e outros pobos de Ourense, Finisterre, Camariñas... e como non, o meu pobo: Bueu, aproveitando para visitar algúns dos meus amigos.
Paseino moi ben na viaxe ( a verdade é que a compañía era perfecta), a pesar do longo que se fixo o camiño (os portugueses conducen fatal).

Xa en Sevilla, fun visitar a Casa Pilatos, que está cerquiña de donde vivimos, aproveitando que había "xornadas de portas abertas" e a entrada era gratuita, xa que normalmente é bastante cara para o que hay que ver. Está mal conservada, a pesar de ser privada e cobrar entrada.

Foi un verán moi bo, a pesar de traballar.

El Rocío en Sevilla (2007)

2008-06-20T17:08:00.005+02:00

A principios de maio, as Hermandades del Rocío saen en peregrinación dende a súa sede ata El Rocío, na aldea onubense de Almonte. Fan o camiño a pé, a cabalo e en carretas (atabiadas con todo luxo de detalles) tiradas normalmente por bois.

En cabeza da peregrenación, vai a carreta que porta o Simpecao coa imaxe da Virxe do Rocío bordada con fíos de ouro, etc (é parecido ó que aquí chamaríamos banderín, pero moito mais luxoso), igual que a carreta que o leva.

Fun mirar a súa saída de Sevilla, e a verdade é que me gustou moito o ambiente, de festa todo o camiño, entre cante, palmas, tamboril, flauta, guitarras... e como non, o baile.

Aquí vos deixo unhas fotos pra que vexades o ambiente e o colorido, e tamén un video moi curto para que o vexades mellor.

Espero que vos guste.

Unha boa nova.

2008-06-16T15:00:00.009+02:00

Fago un pequeno paréntese no percorrido polas viaxes neste blog, para contarvos algo moi importante para min.
¡¡¡ Aprobei todas!!!

¡¡¡ SON ENFERMEIRA!!!
Bueno, fáltanme 3 meses de prácticas que farei despois do verán, pero iso non me preocupa, xa que non é por presumir, pero dáseme ben. Pero o máis difícil e duro xa está feito.

Moitas gracias ós que me apoiaron sempre e me deron forzas para seguir, en especial a unha persoa, que o fixo dende o principio con todo o seu corazón. (Ti xa sabes quen es).

Aveiro (Portugal)

2008-06-15T00:19:00.003+02:00

En abril de 2007 fomos de viaxe a Aveiro (Portugal), tamén coñecida como a Venecia portuguesa (polas súas barcas típicas, que teñen certo parecido coas góndolas e os seus canais), inda que eu creo que non ten punto de comparación.
A viaxe fíxose un pouco longa, pero inda así pasámolo ben. Demos un paseo pola cidade, comemos uns bocadillos nun parque, e fixemos unha viaxe nunha barca típica da zona pola ria( inda que a verdade a min non me gustou moito o paseo en barco, pasamos moito frío, aparte de pequenas molladuras polas salpicaduras da auga).
Tamén visitamos a estación de autobuses, con paredes cheas de azulexos azuis que amosaban diferentes oficios da cidade(ou pobo), e as praias.
Pasámolo moi ben, inda que acabamos cansos de tanto coche.

Aquí vos deixo unha mostra das fotos que fixemos nesta viaxe, a ver se vos gustan. A última foto é a cara de pena de Dami por non poder vir.

Ribada 2007

2008-06-05T00:23:00.002+02:00

Neste ano fomos por primeira vez á festa da Ribada, en Baiona. É unha festa medieval na que se conmemora a chegada ó pobo da carabela Pinta. Baiona transfórmase nun pobo medieval, engalanado con todo tipo de adornos do medievo, e con postos de todo tipo: comida, produtos artesanais, coiro, cestería... Ó fin da festa, poñen fogos artificiais na praia (que vos mostro nas fotos).
Gústanme moito as festas medievais, e ésta está moi ben. Recoméndovola a todos.

Concurso de Baile.

2008-06-05T00:07:00.002+02:00

Uns días despois da nosa excursión, acompañamos a Dami a un concurso de baile á Estrada.

De camiño paramos de novo na Fervenza e Fábrica da Luz, para amosarlla a Dami, que non puido vir con nós por motivos de traballo; e de seguido fomos para A Estrada, a comer e a ver os grupos de baile participantes. A verdade é que non recordo quenes foron premiados, como xa hai bastante tempo... se o queredes poñer nos comentarios, se alguén se acorda...

Excursión (marzo 2007)

2008-06-04T23:16:00.002+02:00

Esta vez saímos de excursión buscando unha serie de sitios que non atopamos. Pero inda así, pasamos un bo día, xa que atopamos outros polo camiño que tamén eran fermosos.

Primeiro estivemos nas Fervenzas da Fábrica da Luz, en Caldas de Reis, dando unha volta polos arredores, e ríndonos unha chea, cando Ali esvarou no verdín e manchouse todo o pantalón. Foi un acontecemento inesperado que nos inspirou toda unha tarde de cachondeo sobre o tema.

Comemos en Lalín, e despois dirixímonos a Monterroso. Nun pobo de paso, atopámonos cuns bois pola rúa, cousa que xa é rara de atopar, e como non, tivemos que fotografiala, igual que unha inscripción moi curiosa na porta dun cemiterio (fixádevos na foto, é moi curioso).

Como vedes, foi un día movidiño, moito coche dun lado para outro, e pasámolo moi ben.

Carmona (enero 2007)

2008-05-17T23:34:00.002+02:00

Uns dias antes de volver para a miña casa, despois das vacacións do Nadal, fomos visitar Carmona (en Sevilla).

É un pobo moi bonito e acolledor, e con moita historia (déixovos o enlace por se queredes votarlle unha ollada). A igrexa ten un campanario ó que chaman A Xiralda de Carmona, polo seu parecido. Tamén ten un parador, precioso, onde tomamos café.

Recoméndovos que pasedes por alí, seguro que vos encanta.

Nadal en Sevilla.

2008-05-17T12:25:00.003+02:00

Despois do día do Nadal do 2006, viaxei de novo a Sevilla para pasar alí uns días, ata despois de Reis.

Aquí vos mostro algunhas fotos que fixen da cabalgata de reis, e dunha pequeniña que fan o dia 6 de xaneiro pola mañan nun barrio (San Esteban), e tamén do alumeado de Nadal que puxeron ese ano.

A ver se vos gustan.

A Coruña (Decembro 2006)

2008-05-08T03:05:00.004+02:00

Uns días antes do Nadal, fomos de visita Á Coruña. Chegamos tarde alí, á hora de xantar, así que foi o primeiro que fixemos.

Acto seguido fomos á Torre de Hércules, e como queriamos entrar no faro e xa ía pechar, subimos a toda presa as 230 escadas que ten, chegamos arriba esgotadas, deleitámonos coa posta de sol, e correndo de novo para saír.

Tamén visitamos a Cidade Vella, que é unha parte do casco antigo da cidade, xa de noite.

Tomamos un café para quentar o corpo, e de volta para a casa.

Pasei moi bo día con elas por aí de viaxe.

Melón (Ourense, 2006)

2008-05-08T02:33:00.002+02:00

Un día de decembro, Ali e eu decidimos ir dar unha volta por aí, e emprendemos a viaxe rumbo a Ourense, pero paramos moito antes de chegar, nun pobo pequeniño chamado Melón, xusto ó entrar na provincia.
Ese día facía frío, e estaba todo cuberto da xeada da noite, como podedes observar pola nosa indumentaria nas fotos.

Alí visitamos a fervenza do Tourón, no río Cerves. Costa un pouco chegar, xa que hai que seguir unha ruta a pé, pero vale a pena.

Despois estivemos nas ruínas dun antigo mosteiro, que polo que se ve, debeu ser moi fermoso, porque inda o segue sendo, a pesar do seu estado. (Din que van facer un parador ou hotel alí).

Ese día tamén nos acercamos a Ribadavia (onde comemos). É unha vila que me gusta moito. Estivemos paseando polo barrio xudeo, e despois dirixímonos hacia o castro de San Cibrán de Lás (que non demos poucas voltas para atopalo...), e xa por último visitamos o Mosteiro de San Clodio, inda que xa era de noite e non se miraba moito.

Paseino ben ese día, inda que acabei cansa de tanto paseo.

Verán 2006 (Sevilla)

2008-05-07T14:01:00.003+02:00

O verán de 2006 paseino enteiriño en Sevilla.

Dediqueime a ir á praia a Punta Umbría (Huelva), a pescar na praia e no Dique de Juan Carlos I (tamén en Huelva), no que hai salinas moi fermosas ó anoitecer; fun á Velá de Triana (que é un feria pequena que fan no barrio de Triana, moi bonita tamén, a carón do rio Guadalquivir), e a visitar algún que outro pobo.

Estiven en Gibraltar (na puntiña de Cádiz), un sitio un tanto inóspito para min, a verdade é que non me gustou nadiña, só hai tendas, a maioría de árabes, e nada baratas (só o alcohol e o tabaco), turistas por un tubo e monos.

Tamén estiven en Medina Sidonia e en Alcalá de los Gazules (dous pobos do interior de Cádiz). Alcalá de los Gazules é un pobo situado nun pequeno outeiro, polo que todo son costas arriba e abaixo.
Medina Sidonia gustoume moito. É un pobo pequeniño, no medio da meseta, todo branco (coma todos típicos pobos de Andalucía), cunha praciña central no axuntamento moi acolledora, e un pasteis... que nin vos quero contar...

Foi un verán completiño, non parei de facer cousas, e paseino moi ben.

Catoira (Xuño 2006)

2008-04-25T17:00:00.002+02:00

En xuño do 2006, Alicia, Irene, Patri e eu, fomos con parte do grupo Trompos os pes de Marín a unha xuntanza de xente maior en Catoira.
A reunión foi nunha carballeira (que calquera atopa se non a coñeces...). Alí xantamos, e despois, como non, fíxose festiña. Gaitas, tambores, bombos e as voces de algúns dos asistentes amenizaron a tarde, e animaron ó baile.
Foi unha boa tarde nun sitio tranquilo. Pasámolo moi ben.

FERIA DE ABRIL 2006

2008-04-23T00:28:00.002+02:00

No 2006 tamén fun á Feria de abril de Sevilla. Paseino moi ben.

Nos dias que votei en Sevilla, tamén fun á praia a Punta umbría (Huelva), e a Aracena, un pobo da serra de Huelva, famoso polo bo xamóne chacinas. Móstrovolas nunha foto, para que miredes a boa pinta que teñen. e nin vos digo o boas que están...

PONFERRADA (Semana Santa 2006)

2008-04-22T18:41:00.006+02:00

Na Semana Santa do 2006, cambiamos a nosa viaxe a Lugo pola de Ponferrada (León), terra de Templarios.
Foi unha viaxe planeada a última hora, polo que nos resultou difícil atopar aloxamento, e acabamos nunha pensión moi cutre.
É un lugar moi fermoso, ou polo menos así nolo pareceu o nós, e pasámolo moi ben. O día que chegamos, dando unha pequena volta de recoñecemento, atopámonos cunha procesión que impresionou moito a Ali, porque nunca vira unha de noite.

Ó día seguinte, fomos a Las Médulas (declaradas Patrimonio da Humanidade pola sua riqueza paisaxística y arquelóxica. Foron a explotación aurífera mais grande do Imperio Romano).

Cansámonos de andar baixo un sol abrasador (e de feito acabamos queimadas, como veredes nas fotos), pero a verdade é que valeu a pena, inda que tivesemos que aturar a Irene dicindo que tiña queimaduras de 3º grao.
Comemos nun parque e paseamos pola zona monumental do pobo, visitando o Castelo, a praza do axuntamento, a Torre do Reloj, e vendo outra procesión.
Xa pola noite quedamos con Yesica (unha amiga de Ali) e o seu mozo Felipe, quen nos dixo os lugares que podiamos visitar por esa zona.

O venres visitamos os pobos indicados por Felipe: Castropomade, Molinaseca, o embalse do rio Bárcena, o Palacio de Canedo (agora convertido en casa rural, cunhas bodegas impresionantes) e Villafranca del Bierzo. Todos eles moi fermosos. Pasamos un bo dia de pobo en pobo.

O sábado, xa de volta a casa, decidimos pasar por Lugo, para saudar os amigos do curso, e de paso paramos a ver as pallozas.

Foi unha boa viaxe.

Sanamedio 2005.

2008-04-04T20:53:00.007+02:00

Como é costume xa, no día das Letras Galegas, fomos de romaría a Sanamedio, onde actuaba o grupo de baile Retrouso de Cela, ó que eu pernencín durante moitos anos. Así que como xa non bailaba, adiqueime a disfrutar do baile e a facer algunha que outra foto, que aquí vos mostro.

Feria de Sevilla 2005

2008-04-03T17:24:00.009+02:00

No 2005 fun por primeira vez a La feria de Sevilla, da que tanto se fala. É unha semana de moita festa, moito comer e moi pouco descanso. O luns ás 12 da noite é o encendido da "portada", que é como a porta principal da feria, que cada ano simboliza un monumento de Sevilla ou un acto importante dese ano na cidade. Este ano a portada da feria foi adicada ó centenario do Sevilla C.F. A portada está adornada con miles de luces de cores, igual que as rúas da feria con miles de farolillos de cores.
É coma un pequeno barrio, no que cada rúa ten un nome (que neste caso é sempre de toreiro) e as casetas son como as casas, ataviadas con todo tipo de detalles.
A maioría das casetas son privadas, inda que tamén as hai públicas nas que pode entrar todo o que queira. E como non, tamén está a caseta do Lar gallego, e outras con nomes graciosos, como vos mostro nas fotos.

As carretas de cabalos adornadas tamén son típicas da feria.
Tamén hai unhas casetas xitanas nas que éstes se dedican a facer buñuelos, que é típico comelos de madrugada, despois de tanta juerga.
Ó anoitecer é moi fermoso, xa que o ceo torna nunha cor azul añil, e coa luz dos farolillos o contraste é moi bonito.

Despois da feria volvín a Sevilla no verán, data da cal é esta foto, que o votei todiño alí, e tamén en fin de ano.

Primeira viaxe a Sevilla.

2008-04-02T13:42:00.009+02:00

Despois da visita de José Manuel, o meu "amigo" sevillano, invitoume a ir a sua terra, e en setembro, alá fun. Veume buscar en coche e fixemos a viaxe de volta por Portugal. Paramos en Leiría, un pobo portugués no que hai un castelo que visitamos, inda que coma todos os castelos, non ten moito que mirar. Despois dirixímonos hacia Badajoz, onde pernoctamos esa noite.

Ó día seguinte visitamos Mérida, unha fermosa cidade digna de ser visitada. Alí desfrutamos da súa gastronomía (teñen un xamón exquisito). E xa fomos para Sevilla.

Dende alí visitamos Cádiz (La Caleta, a praia por excelencia desa cidade, moi bonita, cunha posta de sol preciosa); Granada (o barrio de Sacromonte, con vistas á Alhambra, Sierra Nevada, que inda que non estaba cuberta de neve, non perdía a fermosura das montañas), Huelva ( La Rábida coas caravelas de Colón), Ronda ( precioso pobo de Málaga), e como non, Sevilla, esa fermosa cidade que me namorou dende o primeiro día desta viaxe, con tantos recunchos cheos de encanto que ver, como a Giralda, a Catedral, a Judería, o Real Alcazar, a Plaza de España, os Jardines de María Luísa, e mil sitios mais...

Tampouco teño fotos miñas que poñer neste artículo, pero creo que só con imaxinarse o que vivín, non fai falta mais.

Foi unha viaxe para non olvidar.

Pronto volvín por Sevilla, en fin de ano. E seguirei indo.

A visita dun bo amigo.

2008-03-27T14:52:00.004+01:00

En agosto, veu a visitarme un amigo das terras lexanas do sur, e fixen de guía turística por distintos lugares de Galicia. Visitamos Vigo, Pontevedra, Santiago de Compostela, Ourense, a Praia das Catedrais (Lugo), as fervenzas do Toxa (Silleda), A Fraga (Meira), Baiona coa Virxe da Roca, Monteferro, Tui... e outros lugares que agora mesmo non recordo.

Foron uns dias moi especiais e intensos, e ese amigo, co tempo, foise convertindo nunha persoa moi importante na miña vida; tanto, que cada vez se me fai mais difícil estar lonxe del, e non poder miralo a miúdo, e disfrutar da súa compañía.

Nestas viaxes por Galicia non levei a miña cámara, así que as fotografías (inda que non moi entretidas, pois só saio eu) que ilustran estes días son de José Manuel, coñecido profesionalmente como J.M. "Silva".

Asturias, só rapazas

2008-03-15T22:01:00.004+01:00

En Xullo de 2004, volvemos as tres a Asturias polo Festival de bandes de Gaites, na que participan agrupacións asturianas, galegas, escocesas...
Pasámolo moi ben. Comemos a maioría das veces no restaurante dos primos de Alicia e Irene, El Portalón de Olalla, que pese á nosa reticencia acabamos por non poder resistirnos á sua insistencia nin ó ben que se come alí.
Durmimos no colexio do pobo, que foi acondicionado con liteiras para os grupos participantes no festival, e que gracias ós seus primos, tamén puidemos ocupar nós.
Dedicamos o tempo a visitar os pobos próximos a Candás, como Luanco, Cabo de Peñas, Avilés... aparte de disfrutar do festival de gaitas e do bo ambiente que se respira neste pequeno pobo asturiano.

Tamén disfrutamos da compañía dos primos das dúas, sobre todo da pequena, coa que o pasabamos moi ben.
Foi unha viaxe inolvidable para min.

As Gándaras de Budiño

2008-03-12T03:11:00.003+01:00

Despois do noso primeiro intento fallido de achegarnos ás Gándaras de Budiño, en Porriño, volvemos intentalo un día as tres: Ali, Ire e eu. ¡E conseguímolo! Demos con elas despois dunha pequena volta en coche polo polígono industrial das Gándaras. É un lugar para os amantes da ormitoloxía, xa que alí poden observar moitas variedades de paxaros e aves, según di nos carteis que atopamos, inda que nós non miramos moito por alí. Igual non era boa época...

Pero o que sí vimos foi a comida que levabamos, que demos boa conta dela. Foi vista e non vista... :P

Estas son as únicas imaxes que temos dese caluroso día.

Despedida

2008-03-12T02:37:00.004+01:00

Fago un pequeno paréntesis no percorrido polas nosas pequenas viaxes para plasmar no blog unha noticia triste para nós: a marcha da nosa amiga Ali a Madrid, por cuestións de traballo. Marchou o 28 de febreiro, e dende ese día votámola en falta.

O día antes da sua marcha, démoslle unha pequena sorpresa: unha festiña chea de globos cunha pancarta co camiño de volta (por se se lle olvida), e un regalo (fotos de todos) para que non se olvide de nós. Aquí vos deixo constancia da sorpresa nestas fotos.

Esperamos que lle gustase e lle fixese ilusión, (e que nos vote un pouquiño de menos :) )

Que todo che vaia ben por eses paraxes e que volvas pronto por aquí.

Monte Aloia

2008-03-09T23:08:00.002+01:00

Un día de xuño do 2004, intentando atopar as Gándaras de Budiño (entre Vigo e Porriño), cansados de dar mil voltas no coche e non chegar a ningún sitio, decidimos cambiar de rumbo, e acercarnos ata o Monte Aloia, en Tui. No camiño, tivemos un pequeno percance no coche, e nunha isleta, a nosa conductora Ali reventou unha roda (jajajaja, qué risas nos votamos), e tivemos que deternos a cambiala (hai imaxes ilustrativas dese momento).
Despois desa pequena parada obrigatoria, seguimos o noso camiño ata chegar a Tui. No monte dedicámonos a xogar coma pequenos no parque que hai alí, e a pasear e disfrutar das vistas á desembocadura do Miño.
Pasamos un bo dia, a pesar de non conseguir chegar a onde queriamos nun principio, pero ese outro destino estivo moi ben tamén.

Comida no monte

2008-03-07T13:51:00.006+01:00

Unha fin de semana de maio, cando o calor xa empeza a aparecer, fomos comer ó monte. Despois dunhas cantas voltas no coche buscando o lugar "ideal" para comer tranquilamente, acabamos nunha pequena carballeira acondicionada con mesas, bancos, asadores... cerca de Castiñeiras, e por fin nos decidimos a quedar alí.
Como vedes, ibamos ben preparados, ata levamos amaca ( que estivo ocupada por duas elementas a maior parte do tempo) e axedrez...

Pasamos un bo dia ó aire libre, protexidos do sol polos carballos, e disfrutando da natureza.

Curso de cultura tradicional galega, Lugo 2004

2008-03-07T12:53:00.005+01:00

Na Semana Santa do 2004 fomos a Lugo ó curso de baile, ó que levabamos indo xa uns cantos anos. Ese ano dounos clase Luis Prego, pero, desafortunadamente, non existen fotografías que ilustren eses momentos, só unhas poucas no tempo que pasabamos no hostal, entre unha e outra clase.
Qué bos recordos...

Unha tarde en Pontecaldelas

2008-02-29T13:30:00.004+01:00

Outro fin de semana dese mesmo mes de abril, acercámonos a dar unha volta a Pontecaldelas, en Pontevedra, polas marxes do río Verdugo, que atravesa a vila. Levounos ata alí Ali, que xa coñecía o sitio. Tamén visitamos a Carballeira de Caritel, onde se celebra unha romaría, e na que hai fontes que nacen alí mesmo, e das que din que son boas para a saúde.

Lembro que pasamos un bo día por esas paraxes.

Creo recordar que hai mais fotos dese día, a ver se as atopo e as engado.

Nos muíños do Río Baroxa

2008-02-28T23:34:00.004+01:00

No 2004 faciamos moitas excursións nas fins de semana. Unha delas foi esta, en abril, a uns muíños que hai a medio camiño entre Moraña e Caldas de Reis, en Barro. Son muíños restaurados ó carón do río, cuns pequenos saltos de auga. O sitio está ben para pasar alí unha tarde, ou para ir a comer alí, incluso para darse un baño nas frias augas do río. Estas son as poucas fotografías que fixemos alí.

O corredor do Morrazo.

2008-02-08T19:08:00.000+01:00

Hoxe, de camiño ó exame, fixeime en que no corredor había varios animais mortos na estrada, e iso púxome triste. A verdade é que é común atopar animais atropelados nesa estrada (e en calquera outra), e pregúntome porqué non poñen mais medidas para que os pobres animaliños non rematen a súa vida desa maneira, porque, xa que nós destrozamos o seu hábitat, ¿por qué non evitar polo menos a súa morte? ¿Non credes que somos demasiado agresivos coa natureza, gracias á cal vivimos? Sei que as estradas son necesarias para a mellora das comunicacións, pero iso non quita que fagamos todo o posible para que repercutan o menos posible no noso entorno, e así facer algo mais para preservar mellor o planeta, e evitar que poidan chegar a desaparecer especies animais que agora hai nos nosos montes.

A Praia das Catedrais

2008-02-02T21:17:00.001+01:00

De camiño a Asturias, na viaxe da que falo no post anterior (no 2004), paramos na Praia das Catedrais, en Lugo; e tivemos sorte, xa que topamos a marea baixa e puidemos mirala enteiriña, cousa que non me pasou outra vez que fun por alí...

Recoméndovola a todos, parece incrible o que pode facer a natureza. Verdadeiramente fermoso.

Escapada a Asturias

2008-01-29T19:18:00.002+01:00

Esta é a nosa primeira escapada sós, ¡¡e en coche!! co carné acabado de sacar por Damián, que foi o conductor. ¡¡Qué locura!! Foi alá por marzo do 2004, e recordámolo coma se fose onte.

Tomei esta viaxe como referencia para comezar este blog, xa que foi unha gran aventura para nós.