.jpg)
Érase unha vez un paxaro, adornado cun par de alas perfectas e plumas relucentes e coloridas. En fin, un animal feito para voar libre e independente, para alegrar a quen o observase.
Un día, unha muller viuno e namorouse dél. Quedouse mirando o seu voo coa boca aberta de admiración, co corazón latíndolle mais a presa, cos ollos brillantes de emoción. Invitouno a voar con ela, e os dous viaxaron polo ceo en completa armonía. Ela admiraba, veneraba, adoraba ó paxaro.
Pero entón pensou: “¡Tal vez queira coñecer algunhas montañas distantes!”
E a muller tivo medo. Medo de non volver a sentir nunca mais aquilo con otro paxaro. E sentiu envexa, envexa da capacidade de voar do paxaro.
E sentiuse soa.
E pensou: “Vou poñer unha trampa. A próxima vez que o paxaro veña, non volverá a marcharse.”
O paxaro, que tamén estaba namorado, volveu ó día seguiente, caiu na trampa e foi encerrado na gaiola.
Tódolos días ela miraba ó paxaro. Alí estaba o obxeto da sua paixón, e amosáballo as súas amigas, que comentaban: “Es unha persoa que o ten todo.”
Sen embargo, empezou a producirse unha extraña transformación: como tiña ó paxaro, e xa non tiña que conquistalo, foi perdendo o interés. O paxaro, sen poder voar nin expresar o sentido de sua vida, foise consumindo, perdendo o brillo, púxose feo, e ela xa non lle prestaba atención, excepto para alimentalo y limpar a gaiola.
Un bo día, o paxaro morreu. Ela púxose moi triste, e non deixaba de pensar nél. Pero non recordaba a gaiola, recordaba só o día que o viu por primeira vez, voando contento entre as nubes.
Se profundizase en sí mesma, descubriría que aquilo que a emocionaba tanto do paxaro era a súa libertade, a enerxía das alas en movemento, non o seu corpo físico.
Sen o paxaro, a sua vida tamén perdeu sentido, e a morte veu chamar á súa porta. “¿Por qué viñeche?”, preguntoulle á morte.
O 26 de agosto fomos de visita fotográfica ó Conxunto Arqueolóxico de ITÁLICA (Santiponce - Sevilla), que foi o primeiro asentamento permanente romano ó sur da Península, e onde naceron emperadores como Trajano e Adriano.
Este conxunto está formado polas ruinas dunha cidade romana, nas que se poden ver varios mosaicos pertencentes á Casa de Neptuno, Los Pájaros e do Planetario; as Termas e o Anfiteatro; das cales son as fotografías que vos amoso deste post, e que acompaño con algunha fotografía miña, que como vedes, estiven fotografiando cunha cámara profesional.
A experiencia foi moi boa. Non ten nada que ver coas compactas. Qué maravilla.
Espero que vos guste o sitio, a min a verdade decepcionoume un pouco, pensei que ia estar mellor, moitas das estatuas e demáis restos están no Museo Arqueolóxico de Sevilla.
A mediados de Xuño, Ire, Sil, Dami e eu, fomos visitar O Rosal, lugar no que estivo Dami uns días antes comprando viño, e díxonos que lle gustara moito.
O 17 de Maio, día das Letras Galegas, e como é xa tradición, o grupo de baile Retroouso de Cela actuou en Sanamedio (Beluso).
Uns foron comer alí, outros chegaron para a actuación, e Ali e eu, a medias. Despois de comer no Lambedeiro con Silvia e Dami, e de tomar un café tranquilamente na praia de Beluso, fomos ata Sanamedio, onde xa estaban moitos do grupo facendo festa.