A mediados de Xuño, Ire, Sil, Dami e eu, fomos visitar O Rosal, lugar no que estivo Dami uns días antes comprando viño, e díxonos que lle gustara moito.
En maio, un día despois do meu cumpreanos, fomos as tres rapazas e a parelliña dar unha volta ata o Monte Alba (en Vigo), lugar ó que había tempo que queriamos ir, xa que Irene nos dixera que era moi bonito.
Así que despois de comer e de que a parella librase, alá fomos.
Demos unha volta polo monte, disfrutando da bonita paisaxe que dende alí se pode observar, fixemos unhas cantas fotos, e xa para rematar, tomamos algo no bar que hai alí.
A principios de abril, fun cos meus pais de visita Á Coruña, xa que meu pai tiña ganas de ver a Torre de Hércules.
Saímos cedo da casa, e fomos tranquilamente pola estrada nacional (non tardamos moito mais que pola autopista).
Ó chegar visitamos a Torre de Hércules. Eu quedei dando un volta polos arredores mentres meus pais subían á Torre (eu xa subira o ano pasado, e pasei de subir outra vez).
A continuación fomos ver o Museo do Home, onde fixen as fotos nos espellos que deforman a imaxe. Ó sair buscamos un lugar para comer na cidade vella, e acabamos nunha tasca.
Despois de comer, visitamos o casco antigo da cidade, xunto co Axuntamento e a praza de María Pita co seu monumento, uns xardíns preto do mar, onde había monumentos en memoria de Curros Enríquez e Emilia Pardo Bazán, o porto, e miramos os famosos balcóns coruñeses.
Á tardiña volvemos para a casa, despois de pasar un bo día de paseo cos "papás", como faciamos cando eramos (eu e meu irmán) pequenos.
Qué bonito...
O 24 de marzo, con motivo do 25º cumpreanos de Silvia, fomos visitar O Porto, cidade portuguesa que non coñeciamos, e da que case marchamos sen coñecer, por motivos que creo que xa sabedes todos, pero inda así recordaréivolo.
Chegamos alí á hora de xantar, case desfalecidos coa fame, así que o primeiro que fixemos foi buscar onde comer. O problema agrabouse porque non atopabamos nada, e acabamos comendo nun Mc Donalds, moi ó meu pesar.
Logo intentamos buscar o centro da cidade, e no camiño paramos na costa para facer unhas fotos. Aí foi onde a nosa viaxe se truncou, xa que a nosa queridísima amiguiña Silvia, no axetreo de sair do coche e deixar os bolsos dentro, deixou xunto co seu bolso as chaves do coche e cerrou o maleteiro.
Só tiñamos o meu movil, as cámaras de fotos, o DNI de Dami e uns 40€ que levaba Silvia no bolsillo.
Aquí comezou a odisea de chamadas, primeiro ós pais de Dami, para probar un método que Irene lera en internet para abrir o coche a través das ondas do movil; e despois ó seguro do coche, que non nos deu solucións. A Ire déuselle por cantar e bailar, inda que a min estábame poñendo negra.
Despois disto, por fin me fixeron caso e fomos buscar un taller para que nos abrisen o coche, ou romper un cristal para poder entrar. E seguiu a odisea, xa que non nos entendían á hora de preguntar por un taller, ata que atopamos un taxista que nos axudou. Levounos a un concesionario do coche de Dami, e despois de moito insistir, uns chavales que traballaban alí accederon a axudarnos. E en 5 minutos, ¡¡¡o coche estaba aberto!!!
Entre todo este lío, xa só nos dou tempo a dar unha pequena volta polo casco antigo de O Porto e facer un par de fotos.
Xa na casa deles, celebramos o cumpreanos de Silvia, e démoslle os regalos.
O Xoves Santo, Ali, Ire e eu, saimos de mañan para pasar o día por aí. Non tiñamos rumbo fixo, e acabamos en Salvaterra do Miño (Pontevedra), que como o seu nome indica, atópase ó lado do río Miño, onde ten un parque e un paseo con carril bici pola súa ribeira.
Ó ver á xente dando voltas en bicicleta, entráronnos ganas de dar unha voltiña, e fomos alquilar unhas bicicletas (o Axuntamento déixaas gratis a cambio de rechear un impreso cos teus datos).
Comemos en Salvaterra, e despois cruzamos o río para visitar Monçao (Portugal).
Demos un paseo por Monçao, e a continuación dirixímonos a Arcos de Valdevez, pobo portugués que a Ire lle soaba de velo no Faro, e parecéralle bonito. Así que alá fomos… e a verdade é que non se equivocaba.
É un pobo que tamén se atopa ó lado dun río (parece que a cousa iba de ríos ese día J), ó lado do cal tomamos un xelado, como podedes ver nas fotos, despois de dar un paseo polo pobo e facer mais fotos.
Xa cansas, decidimos ir para a casa.
O Martes Santo, Ire, Ali e eu, saímos a dar unha volta, inda que o día estaba de chuva, e case non saímos do coche.
Estivemos dando voltas no coche, en busca da Poza da Moura (en Domaio). Chegamos ata Chan da Arquiña, recorremos Domaio e arredores de cabo a rabo, fixemos unha parada no campo de golf (onde fixemos as fotos do arco da vella), e finalmente, despois de tanta volta, non atopamos a Poza, inda que Ali e eu cremos que está por un camiño polo que Ire non quiso meterse co coche.
Xa case de noite, atopamos uns muíños, e demos unha volta por alí.
Pola noite, despois da saída do traballo de Sil e Dami, fomos cear ó Gatañal, acompañados de Lore, Rubén, Cobas e a moza; e por último demos un paseíño por Cangas.
O Mércores Santo, as tres mozas acompañadas pola parella (que librou ese día), fomos de novo en busca da Poza da Moura, e efectivamente, estaba polo camiño que pensabamos. Atópase xusto pola parte de arriba do Corredor do Morrazo. Ten moi boas vistas, e é un sitio bastante bonito. Alí estivemos un rato, e despois fomos tomar algo a un bar de Domaio.
Foron dous días moi divertidos.
