Corazón de pataca.

O outro día (bueno, xa sabedes que sempre se di "o outro día" inda que xa pasase bastante tempo...), íamos facer a comida e abrín unha bolsa de patacas para fritir unhas poucas.

No medio de todas as patacas comúns, estaba ela: unha pataca contorneada, cunha fermosa forma. Era un corazón.

Agora entendo por qué ó corazón lle chaman pataca.

Pensei que o seu destino debía ser outro que acabar no prato servíndome de alimento. Así que salveina e púxena adornando a cociña.

Pero foi pasando o tempo, e empezouse a enrrugar, xa no

n era tan fermosa e corría o perigo de apodrecer. Entón, antes de que se puxese peor, decidín facer con ela o mesmo que coas demáis: comela.

Parece que o seu destino era ese, e non puiden cambialo inda que o tentei. ¿Pasará sempre o mesmo? ¿Teremos un destino fixado que non podemos modificar, ou ímolo cambiando ó longo do tempo coas nosas decisións?

Ahí vos deixo iso para que reflexionedes, e xa me contaredes.

Xa van 26 cumpleanos.

Inda que pareza mentira, xa son 26 primaveiras as que levo vividas... cómo pasa o tempo, ¿verdade?

Como é tradición, soplei as veliñas, postas nunha tarta xelada de whisky :P, mmm... ¡¡qué rica!!

Cantoume o Cumpreanos feliz, e tamén tiven o meu regaliño, jijiji... como son tan boíña... regaláronme a radio para o meu fermoso iPod nano cor naranxa.

Recibín os 26 aniños traballando, un pouco resfriada (pero tranquilos, non teño a "gripe porcina", só foi o exceso de sol na Feria de Abril), pero polo demáis non noto diferencia cos 25, inda que me gustaba esa cifra...

O que sí noto é que estes anos voan... ¡¡Hai que aproveitalos!!! E como din en Fama: "VIVE LA VIDA" (unha pequena friquillada) :P

¡Ata pronto!

A miña vida en Sevilla.

¡¡Hola a todos!!

¿Como vos vai por esas maravillosas terras galegas? A min vaime moi ben por estas outras terras maravillosas do Sur.

Sevilla ten un delicioso olor ó azahar dos naranxos que salpican a cidade e a incienso, polos preparativos para a inminente chegada da Semana Santa, moi importante aquí como xa sabedes.

Aquí todo me vai ben. Estou traballando, inda que non sexa do meu por agora (neste momento as cousas están moi mal, como xa sabedes, pero non deixo de buscar), e tamén estou estudiando para especializarme no meu.

Persoalmente todo de maravilla.

Gústame moito Sevilla, e pouco a pouco estou facendo novas amistades aquí.

Evidentemente, voto de menos a miña terriña, os amighiños, a familia, a miña cadeliña, a praia... pero antes de que me de conta, xa estou por ahí de visita disfrutando de todos vos e da miña terra.

Espero que todos estedes ben por ahí e que vos vaia ben.

Biquiños para todos.

P.D. A foto é do ano pasado, pero é que estou igual (ata o pelo está do mesmo tamaño :P)

Carnavales de Cádiz 2009.

Hai xa un par de anos, aficioneime ós Carnavais de Cai (como din eles, ou Cádiz como dicimos nós).

Non sei se sabedes que fan un concurso moi importante de agrupacións carnavaleiras no Teatro Gran Falla, no cal as categorías son: coros, comparsas, chirigotas e cuartetos.

Pois ben, dende que vin o concurso por primeira vez, "namoreime" dunha chirigota.

Encantoume o seu estilo, a sua forma de cantar e as ocurrencias das súas letras, escritas polo chamado "El canijo de Carmona" (Fiona no vídeo do enlace).

O ano pasado gañaron o primeiro premio coa chirigota "Juán Palomez: yo me lo guiso y tú me lo comes", da que tiven a oportunidade de disfrutar en directo.

Este ano estou indignada.

Quedaron no segundo posto coa chirigota "Las muchachas del congelao". Merecían o primeiro posto, e senón xulgade vós mesmos.

No enlace móstrovos a presentación, que só é o principio dunha gran actuación.

Bueno, polo menos levaron o premio de "La Aguja de Oro" ó mellor tipo (disfraz).

Recoméndovos que vexades o vídeo, e incluso que vexades os demáis no Youtube. E xa me contaredes.

P.D. Quería poñer os vídeos aquí, pero non sei que pasa que o Youtube non me deixa copiar ben os códigos. :P

Biquiños!!

A Praza de España (Sevilla)

¡¡Ola!! ¿Como vos vai a todos por aí? A min, ben.

Xa sei que hai moito que non actualizo o blog, pero non sabía qué poñer, jejeje...

Mirando fotos que tiña gardadas, atopei esta de Decembro de 2007. Estou na Praza de España, en Sevilla, (un lugar moi fermoso, por certo, ó lado do Parque de María Luísa, e onde grabaron varias escenas para o episodio II da saga La guerra de las galaxias de George Lucas: El ataque de los clones).

Nesa praza hai un azulexo de cada unha das provincias de España (de aí o seu nome). Eu estou na de Pontevedra, e como podedes ver (e incriblemente)...

¡¡¡aparece BUEU no mapa!!!

Así que aquí vos deixo esta foto como curiosidade. A ver se vos gusta, xa me contaredes.

Un biquiño para todos e ata pronto.

As cores do outono

Estas son unhas cantas fotos que fixen xa hai un tempo, pero que por falta de tempo ( e por qué non dicilo, de ganas...) non puxen antes no blog.

Reflexan un pouco os cambios que experimenta a natureza no outono. Espero que vos gusten , inda que non sexan moi espectaculares, tamén por falta de tempo para sair a facer mais.
Algunhas están feitas co movil, de ahí a sua pouca calidade.

Paseo pola praia

Hoxe, aproveitando a tarde soleada, e a pesar do vento e o frío que facía, decidín desafiar as inclemencias e dar un paseo pola praia de Portomaior e Agrelo coa miña cadeliña, Lúa.

Paseando pola praia e xogando con ela, atopeime algo que nunca atopara nesa praia.

O mal tempo destes días trouxo ata a praia, aparte de moitas algas e algo de basura, un exemplar de centolo dun tamaño esaxeradamente grande.
O corpo do centolo era mais grande co meu pe (uso o nº 38), e as súas pinzas debían medir uns 15 cms. A verdade é que é unha pena que un exemplar tan grande se desperdicie así, ¿non credes? (sei que sona isto un pouco sádico pero, ¡¡é un centolo!!, ¡¡imaxinádevos o que podería chegar a custar na praza!!).


A pesar da insistencia dunha amiga cando llo contei, de que o collera para comer, non creo que iso sea o mais adecuado, inda que non tiña signos de descomposición, non se sabe de qué morrería, nin canto tempo levaría morto. ¿Non cres, rapaciña?

Déixovos unha foto para que vós mesmos opinedes.

Érase unha vez un paxaro...

Érase unha vez un paxaro, adornado cun par de alas perfectas e plumas relucentes e coloridas. En fin, un animal feito para voar libre e independente, para alegrar a quen o observase.

Un día, unha muller viuno e namorouse dél. Quedouse mirando o seu voo coa boca aberta de admiración, co corazón latíndolle mais a presa, cos ollos brillantes de emoción. Invitouno a voar con ela, e os dous viaxaron polo ceo en completa armonía. Ela admiraba, veneraba, adoraba ó paxaro.

Pero entón pensou: “¡Tal vez queira coñecer algunhas montañas distantes!”

E a muller tivo medo. Medo de non volver a sentir nunca mais aquilo con otro paxaro. E sentiu envexa, envexa da capacidade de voar do paxaro.

E sentiuse soa.

E pensou: “Vou poñer unha trampa. A próxima vez que o paxaro veña, non volverá a marcharse.”

O paxaro, que tamén estaba namorado, volveu ó día seguiente, caiu na trampa e foi encerrado na gaiola.

Tódolos días ela miraba ó paxaro. Alí estaba o obxeto da sua paixón, e amosáballo as súas amigas, que comentaban: “Es unha persoa que o ten todo.”

Sen embargo, empezou a producirse unha extraña transformación: como tiña ó paxaro, e xa non tiña que conquistalo, foi perdendo o interés. O paxaro, sen poder voar nin expresar o sentido de sua vida, foise consumindo, perdendo o brillo, púxose feo, e ela xa non lle prestaba atención, excepto para alimentalo y limpar a gaiola.

Un bo día, o paxaro morreu. Ela púxose moi triste, e non deixaba de pensar nél. Pero non recordaba a gaiola, recordaba só o día que o viu por primeira vez, voando contento entre as nubes.

Se profundizase en sí mesma, descubriría que aquilo que a emocionaba tanto do paxaro era a súa libertade, a enerxía das alas en movemento, non o seu corpo físico.

Sen o paxaro, a sua vida tamén perdeu sentido, e a morte veu chamar á súa porta. “¿Por qué viñeche?”, preguntoulle á morte.

“Para que poidas voar de novo con él polo ceo- respondeu a morte-. Se o deixaras partir e volver sempre, admiraríalo e amaríalo aínda mais; sen embargo, agora necesitas de mín para poder atopalo de novo.”